24/5/2007 - Doğum hikayeleri

Melis'e hamileyken sürekli hamilelikle ilgili sitelere girer,doğum hikayelerini okuyup dururdum. Kendi blogumda da boyle bir kategori olmasını istedim. Hamile annelerin buna ihtiyacı var bence....İlk dönemlerdeki şaşkınlıklarımızı,mutluluklarımızı paylaşalım.

Anne olan arkadaslarımdan dogum hikayelerini yazmalarını rica edecegim. Bebeğimizi ilk kucağımıza aldığımız anı hatırlamış oluruz böylece.....

10/5/2007 - Doğum hikayem

Önceleri bebek fikrine sıcak bakmıyordum. Rana'yı görene kadar... Kayseri'deki biricik arkadaşımın kızı Rana...Her gün ona gidip sevmek istiyordum.Nasıl bağlanmıştım anlatamam.Sonra benim de bir kızım olmalı dedim ve bir süre sonra hamile kaldım. Melis'i beklerken rahat bir hamilelik geçirdim.Her gün, alınan eşyalarını çıkartıp ,içinde kızımı hayal ediyordum.BBc de seyrettiğim,annelik süreci ve doğumla ilgili bir program sonrası,normal doğum yapamayacağımı anlayıp:))) sezeryanla doğurmaya karar verdim.Doğumdan bir gün evvel hem ben hem de eşim inanılmaz heyecanlandık ve o gece hiç uyumadık. Hastaneye gittiğimde endişeli bir o kadar mutluydum. Her şey çok kolay oldu.Uyandığımda hemşireler onu yanıma getirdi.Kokusunu ve sıcaklığını size anlatamam. Bütün ağrılarım dindi onu görünce.Evimize gettirdik sonra onu,aylardır onu bekleyen yatağına yatırdık.En mutlu anımdı onun varlığını hissetmek.Hayatı BÖ ve BS olarak ayırıyorum.Bebekten önceki yaşam ve bebekten sonraki yaşam....
Melis'den sonraki yaşamımın ilk günleri ona alışmakla geçti.Bir bebeği tanımak ve anlamak kolay değil.Kaç kitap okursanız okuyun yaşamadan öğrenilmeyecek bir sürü şey oluyor. Annelik de zamanla öğreniliyor. Geçen her sene farklı bir durumunu kavramak gerekiyor. Öğrenmeler hiç bitmiyor.... Bildiğim bir şey var büyüdükçe kendine has bir dünyası oluyor ve sizin 5 yaşına kadar ona verdiklerinizle oluşan karakterinin üzerine bir kişilik oluşuyor. O ilk bebeklik günlerini nasıl özlüyorum anlatamam....

9/5/2007 - Doğum hikayesi;Rana

Bu doğum hikayesi bana özel yazılmış.Bir tanem Betül'e ait.Okuyunca beni çok duygulandırdı.Gözlerimin dolduğunu hissettim.

Ben 2000 yılının 1, ayında 25 yaşımda evlendim ve hep aklımdaki şey 25 yıl kendim için yaşadım ve artık bir sorumluluk almanın zamanının geldiğiydi.ve bu düşünceyle 2000 yılının 2, ayında hamileydim .Hamilellik hatırlamadığım bir dönemimdi.tek hatırladığım çok sevdiğim ve ilerde kızımın 'halası' olacak canım arkadaşım fulya karnıma dokunup kızımı sevmişti .bunu ilk o yapmıştı o anda karnımda bir insanın yaşadığını o an öyle yoğun hissetmiştimki çok sevinmiştim.Eminim ki Rana'da onu hissetmiş ki fulya'ya herzaman gülerdi.işte bazen içten gelerek yapılan küçüçük bir hareket okadar özel ve unutulmaz olur ki birtek o hatırlanır. canım arkadaşım bunu sen hatıladın mı? bilmiyorum ama ben hiç unutmadım.

8/5/2007 - doğum hikayesi 1

İlk hikayemiz Ceyhun'un annesi soframdakiler  arkadaşımdan geldi....

İşte hikayesi

merhabalar bende bir anneyim. oğlusum 1,5 yasında.doğum hikayem.....
onun benimle olduğunu öğrendiğim gün çok önemli bir gündü 8 mart dünya kadınlar gününde bebeğimin benimle olduğunu öğrendim.Anlatılamaz bir mutluluk
ve seyreden günlerde sürekli hayaller kurdum,onunla konuştum ve hamileliğim boyunca devam ettiğim bir günlük hazırladım ona.ilk kalp atışlarının duydum kalbimde biden kelebekler uçmaya basladı.tekmelerini hissettiğim hergün ona daha çok bağlandım.ve büyük gün geldi çattı.sezeryan doğum yapmayı tercih ettim ama simdi pişmanım.doğum sonra ayıldığımda kapı açıldı ve içeriye bebeğimi getirdi hemsire küçücük minicik tulumun içinde kaybolmuştu.işte o ilk gördüğüm an muhtesem bir duygu emzirmem için yanıma yatırdıklarında gözlerimde yaslar süzülmeye basladı ve inanın ameliyatın tüm ağrılarım geçti.Tüm anne adaylarına bebişlerini emzirmelerini öneriyorum o kadar güzel bir duyguki anlatamam.benim hikayem bu herkesin bu duyguları yasamasını ümit ediyorum.oğlumu çok seviyorum her geçen gün biraz daha fazla....

6/5/2007 - dogum hikayeleri

Bu hikaye de benimunyam80 blogundan arkadasımız Şenay'a ait...

Benim 3 canimin içi yavrum var : 1 oglum, 2 kizim...
Ilk bebegimi o kadar çok istiyordumki, hamile kalmadan psikolojik hamilelik bile yasadim... Yani gerçekten hamileymis gibi, adetim olmadi, bulantilar, gögsümün sismesi, vs... Detaylari geçeyim... Testler, ve sonuç hep hüsran !
Iki ay sonra, tam esim 2-3 gündür Türliye'ye gittigi bir gün tekrar test yaptim, ve hamile oldugumu ögrendim... Dünyalar benim olmustu... Her hafta alis-verise çiktigimda bebisime birseyler alip geliyordum eve...
Hamileligim oglumda çok zor geçti : igrenç bulantilar, yorgunluk, sismeler, siatik... Gerçekten çok zor geçti ama herseye degdi...
2001 senesinin son Ramazan günü yemegimizi annemlerde yedik... Eve geldik, hemen yattik... Gece yarisi sanciyla uyandim... Ilk kez insan pek bilemiyor... Daha doguma iki haftam vardi... Ama bir kaç gün öncesi ben arabayla bir yerden gelirken baska bir araba, benim arabaya çarpmisti, fena sarsilmistim... Sanirim o yüzden bebisim daha önce geldi..
Her neyse, yengemi aradim, sanirim zamani geldi dedi ve abimle esimi ve beni hastaneye götürdüler... Ebe, ancak sabaha dogum yapar dedi ve abimler geri döndüler... Sancilari hissetmemem için belimden igne yaptilar... Cooook rahattim... Ebe, saat basi ilaci yenilemeye geliyordu, bu esnada o kadar rahattimki uykuya dalabiliyordum...
Her neyse, ramazan bayraminin ilk günü oglusum 11:20'de dünyaya geldi ve ilk çigliklarini atti... O an, sesini duydugum an, mutluluktan agladim... Kucagima verdiler oglumu, ve bir-iki dk sonra temizlemeye, giydirmeye götürdüler... Oglum 52 cm boyunda, 3kg870 dogmustu... 1-2 saat sonra emzirmem için yanima getirdiler...
Ne kadar güzeldi yaa...
Düsününsene, hemen emmeyi biliyorlar... çok, çok mutluydum...
Her neyse, ikinci hamileligim, ilkinin aksine çok kolay geçti...
Gün yaklasiyor, ama bebegin hiç gelmeye niyeti yoktu... Ocagin 17'sinde dogum yapmam bekleniyordu... 12'sinde hastanede kontrolüm vardi... Ebe, bu bebegin hiç gelmeye niyeti yok, dedi... Biraz ugrasti, bir makinaya falan bagladi... Sanci versin diye... Hastaneden çiktik, magazaya gittik... Iki saat sonra eve geldik... Afedersin, çok fena halde karnim agriyordu, ama ben beklemiyordum... Megerse bebek gelecem artik diyormus... Kalk, geri hastaneye... Bu dogumumda çooook kolay ve rahat geçmisti... Ayni sekilde mutluydum... Bebisim 50 cm, 4220 gr agirliginda dünyaya gelmisti...
Son dogumummu ? Aman Allah'im, öldüm öldüm, dirildim... Ilk iki dogumum ne kadar kolay olmussa, buda o kadar zor oldu...
Bebisim 1 mayis'ta bekleniyordu, ebe son kontrolde o güne kadar olmazsa hastaneye gelin demisti...
Gittim o gün... Suni sanciyla dogum yaptirmaya karar verdiler... Aman Allah'im, bu kez ne sanci ignesi, ne birsey, hiç birsey fayda etmedi... Ilk iki dogumumda bir damla terlememistim, ama bu kez SIRILSIKLAM olmustum... Iste bu dogumda gerçekten dogum yapmanin ne oldugunu ögrendim... Acimdan agladim, agladim... Ayyy ! çooook kötüydü... Ama bebisim ilk çigliklarini attiginda hemen herseyi unutuverdim...
Bu kizimda 52,5 cm boyunda, 4490gr agirliginda dünyaya geldi...
Simdi çooooooooook mutluyum, hele emdiklerini hatirladigim anlar, çok özlüyorum o günleri... Oglum 15 ay, kizlarim sadece 5 ay emdiler... Halbuki onlarinda uzun süre emmelerini isterdim...
Insan gün geçtikçe anneligi daha iyi ögreniyor, daha çok seviyor yavrularini... Akli erdikce hersey daha farkli oluyor...
Ayyy ! simdi elimde olsa bir bebek daha yapacagim, ama evimiz çok küçük... Allah kismet ederde degistirirsek evimizi o zaman bi daha yaparim insallah... Yeni eve, yeni bebek, dimi yaaaa ?
sevgiler

Şenay

1/5/2007 - doğum hikayeleri 2

arkadasimiz yemekpişirmece blogunun sahibi şöyle demiş...

Ben iki kez anne oldum.Dünya tatlısı 2 çocuğum var.Ama o duyguyu anlatmak imkansız.Bebeklerimi İlk kez kucağıma aldığımda neler yaşadım neler hissettim sanırım anlatılması en zor şeylerden biri olsa gerek.Tarifsiz ve sonsuz bir mutluluk.Allah hepimizin çocuklarına sağlıklı ve uzun ömürler versin.

1/5/2007 - doğum hikayesi 3

Bu dogum hikayesi de sevgili fatma arkadaşımız sofram blogunun sahibinden.....

Benim de 2 kızım var seneler geçti ama ikisinin de doğumları hiç birzaman unutamayacağım anılarımdandır. Bu sevgiyi kelimelere dökmek çok zor, anlatılamaz zaten, yaşamak gerek. Allahın bu duyguyu anne olmak isteyen herkese tattırmasını dilerim. Ama doğumda yaşadıklarımı hiç kimsenin yaşamasını dilemem. Zor doğum sonucu ilk kızımız oksijen azlığı nedeniyle ölümlerden döndü, senelerce onun tedavisiyle uğraştık allaha şükür ki şimdi çok sağlıklı, allahım onu bizlere bağışladı. Belki iki kelimeye sığdırdığım şu anlar anlatmaya kalksam saatler yetmez, şunları yazarken bile sanki o anları yaşıyor gibiyim... Ama ne yazık ki 2. doğumumda da aynı sıkıntılar ve bu sefer doğum esnasında omuz siniri zedelendi ve çocuk kolunu hareket bile ettiremez oldu, yine uzun süren tedaviler, allaha şükür şimdi iyi ancak çok dikkat edilirse koldakı farklılık belli oluyor ama hiç önemli değil, onların sevgileri her şeye değer...Ama benim çektiğim bu sıkıntılardan sonra herkese sezeyanla doğumu tavsiye ediyorum. Diyeceksiniz ki neden sezeryan olmadın, maalesef, doğuma kadar doktor kontrolündeydim, ama nasıl kontrolse normal doğumu önerdiler ve işte başıma gelenler...Ama annelik her şeye değer...

1/5/2007 - doğum hikayeleri 4

Bu hikaye de Betül arkadaşımızdan betul77 blogunun sahibi.3 çocuk annesi arkadaşımızın ilk dogumu bayağı stresli geçmiş...

Üç doğumumuda normal şekilde gerçekleştirdim ama ilki gerçekten çok özeldi çünkü 7 aylık hamileyken ciddi bir trafik kazası geçirmiştim ve bacağımın üst kısmında açık bir kırık vardı yani kemik etten çıkmıştı :(( bacağıma ilk kez kendimde gördüğüm, tam dokuz ay onlarla yaşadığım kocaman demirler taktılar ve dr lar sezaryenin tehlikeli olduğunu çünkü bacağımın sakat kalmaması için hergün yapmam gereken egzersizlerin sezaryen dikişlerine zarar vereceğini söylediler ve ben o halde normal doğum yaptım jinokoloğum bile beni doğurtmaktan korkuyordu ama allaha şükür çok rahat bir doğum oldu zaten bende bir sene içersinde kendimi toparlayıp eski halime döndüm. Derken ikinci oğlum bize bir sürpriz yapıp ben geliyorum dedi onuda normal bir şekilde dünyaya getirdim aradan yedi sene sonra şu anda iki buçuk yaşında olan oğlum, biz kız beklerken oda başka bir sürpriz yaptı onuda normal şekilde dünyaya getirdim ve herkes şunu bilsin ki normal doğum göründüğü gibi korkunç birşey değil zaten doğaya uygun olan bir durum doğal bir seleksiyon yani adet sancılarının biraz daha şiddetlisi kimse filmlerdeki yaygaracı gebelere bakıp korkmasın. son oğlumu iki seneden fazla emzirdim zaten burayada sütten kesme başlığını görerek geldim iki seneden sonra bebeğimi sütten kesme konusunda endişelerim vardı üç hafta önce bu işi çok kolay bir biçimde hallettim yardım isteyen olursa memnuniyetle paylaşabilirim biraz uzun oldu ama üç bebenin özetinin özeti bu kadar olur :))

30/4/2007 - Dogum hikayeleri 5

Arkadasim Özlem ,benimguncem ,şöyle demiş doğum için...

Yaşadığım tarif edilemez bir mutluluk, mucizevi ve başka hiç birzaman ve hiç biryerde hissedilemiyecek duygulardı. İyiki anneyiz:)))